ir ao contido →

antisistema

2008. as eleccións en españa gáñaas o psoe prometendo defender a toda costa os dereitos sociais.

pero poucos meses despois a prima de risco de españa entrou en carreira ascendente e, cando ese mesmo goberno empezou a atopar problemas serios para financiarse, conxelou as pensións, rebaixou o salario dos funcionarios, abaratou o despedimento, reformou a constitución para fixar un teito ao déficit fiscal e impuxo uns criterios de déficit ás administracións que é a nai de todos os recortes que estamos a ver.

tratábase de cumprir as esixencias das axencias de cualificación e do poder financeiro (os mesmos que empurraban a prima de risco para arriba e dificultaban a financiación) para evitar entrar nunha espiral que impedise o financiamento do estado.

pero as axencias e o poder financeiro son insaciábeis e, a pesar das medidas, a espiral continuou o seu ascenso imparábel.

cal é o interese do capital polos axustes? axustar (chámanlle “reducir o déficit fiscal”) quer dicir deixar de prestar determinados servizos sociais. e, se o estado non presta un servizo, simplemente ensancha o campo para que o capital privado poida despregar o seu xogo: facerse cunha parte maior do pastel (ou con todo o pastel). que a xente deixe de pagarlle ao estado polos servizos sociais (detalle importante: os servizos sociais non son gratuítos, pagámolos todos todos os meses) e empece a pagarlle ás empresas por eses mesmos servizos.

marzo de 2011. un movemento social ocupa as prazas públicas reclamando contra un sistema que comeza a deixalos fóra. propoñen unha actitude máis crítica cos partidos políticos. promoven o voto a outras opcións.

pero opcións só hai pola esquerda. a dereita é vertical e disciplinada. o pp está cheo de grupos moi diversos pero á hora de votar encolúmnanse en orde detrás do líder. e o sistema electoral premia aos partidos máis votados.

a + b provocan que, en maio de 2011, o pp, sen subir notabelmente en votos (só un 2%), incremente radicalmente o seu número de escanos nos concellos e parlamentos. o psoe perde moitos dos seus pola dispersión do voto da esquerda e os partidos alternativos da esquerda quedan fóra dos concellos e parlamentos por non acadar en cada circunscrición os mínimos requeridos para entrar no reparto de escanos.

conclusión: gaña o pp na inmensa maioría dos concellos e en case todas as comunidades autónomas. en catalunya, ciu (a dereita católica e burguesa catalana) fai o propio. e, coa excusa de cumprir cos requisitos de déficit impostos, comezan (ambos) a aplicar unha serie de recortes en xeral.

portavoces dos partidos políticos gobernantes e dos gobernos autonómicos non cansan de repetir (e os medios de comunicación non cansan de reproducir) que non se recorta nin se recortará en saúde nin en educación. pero a realidade silenciosa (ou non tanto) refuta esas afirmacións.

docentes e persoal sanitario saen á rúa para protestar, plantas enteiras dos hospitais públicos clausúranse por falta de persoal, centros de saúde de catalunya pechan durante os meses de verán por non contratarse persoal interino para cubrir as vacacións dos funcionarios, increméntase a ratio alumnos/docentes ao reducirse a contratación de persoal interino e eliminarse prazas e mesmo centros enteiros e suma e segue. no noso país, o pp, que accedeu ao goberno algo antes, non se queda atrás.

pódese percorrer as hemerotecas na procura de anuncios electorais dos candidatos ás municipais e autonómicas de maio no sentido de reducir os servizos sanitarios ou educativos e o único que se encontra é que non se fan nin se farán recortes na sanidade nin na educación. esas son as verdades das que a prensa se fai eco moitas veces dun modo acrítico ou cómplice.

a herdanza dos gobernos anteriores é a excusa pero detrás agóchanse conviccións claras.

novembro de 2011. o pp gaña as eleccións xerais incrementando o voto das anteriores en só algo máis dun 4%. pero a caída estrepitosa do psoe, a dispersión do voto da esquerda, etc (vid supra a+b) fai que esa exigua subida deveña nunha maioría absoluta aplastante.

[nota: rajoy en 2011 obtén maioría absoluta con menos votos dos que precisou zapatero en 2008 para conseguir unha victoria polos pelos. ]

cal era o discurso do pp na campaña? “el cambio”. como había facerse ese cambio? iso non se dixo. pero non facía falta: a xente sabe que o medio de cumprir as esixencias dos “mercados” é recurtar gasto público e estimular a contratación a base de amputar dereitos laborais.

a xente sabíao e por iso non foi en masa votar o pp.

pero en españa o bipartidismo funciona de xeito diferente ao resto dos países cun modelo análogo. o normal é que os dous partidos maioritarios teñan unha porcentaxe de votantes fieis e, despois, un grupo máis ou menos grande de electores, vai cambiando dun ao outro, facendo flutuar a maioría. en españa non: a porcentaxe de votante fiel do pp é altísima. a porcentaxe flutuante é mínima (só un 13% dos que votaron psoe en 2008 e non en 2011 votaron pp). o psoe ten unha base de voto fiel moito máis pequena pero o votante do psoe, cando está descontento, non vota ou, agora, vota outras opcións. isto é: o psoe gaña cando a xente o vota, o pp gaña cando a xente non vota o psoe.

nas mesmas eleccións, ciu, que vén de aplicar importantes recortes en catalunya, incrementa case nun 50% o seu voto (e nun 60% a súa representación nas cortes de madrid). e, só dous días despois das eleccións, anuncia un novo feixe de medidas restritivas das que non se falara durante a campaña electoral. “se plantexabamos isto en plena campaña ía ser unha bomba de reloxería para o debate parlamentario”, declarou o portavoz da generalitat.

é a morte do programa electoral. o psoe traizoa o seu propio. rajoy gaña sen falar unha soa palabra del. ciu agocha na campaña o que xa sabe que vai facer ao día seguinte da xornada electoral.

en realidade tanto ten. porque ninguén goberna ao ditado dun programa ou dunhas ideas senón segundo o que marcan os mercados. tanto ten quen goberne porque tanto ten o que vote a xente.

o poder é do capital, non da xente. o capital sostén os gobernos mentres responden aos seus intereses. o capital mantén o sistema bipartidista porque sabe que, céntimo arriba céntimo abaixo, calquera dos dous que goberne vai atender as súas demandas. e chegamos sen ruborizarnos ao punto de que, cando un goberno xa non é funcional aos intereses do capital, o capital quítao (vid. italia e grecia) e coloca no sitio un técnico fiel.

e a clase política dominante (a que se beneficia dos cálculos de d’hont e por iso mesmo nunca os vai cambiar) é, como o seu nome o indica, unha “clase”, un grupo con privilexios de seu, porque defende os intereses do verdadeiro poder. logo o poder déixaos facer. cando menos mentres non incomoden demasiado, penalízaos minimamente cando quitan os pés do testo (vid. valencia) e finalmente quítaos cando xa non serven correctamente os seus intereses (vid. grecia, italia, españa, …).

evidentemente, a solución non está no sistema. os do 15m cóidanse ben de chamarse antisistema porque esa palabra ten mala prensa. pero o sistema demostrou que non funciona. se, en españa, a lei do solo do pp e a lei da selva dos bancos (amén de lehman brothers e standard & poors) son os que nos levaron até aquí, non hai que ser moi avispado para darse conta de que a solución non pode ser darlles máis cartos aos bancos e devolverlle o poder ao pp.

pero a maioría segue convencida (convéncena os adalides e os altavoces do poder), de que non hai outra solución.

haina. só fai falla ousadía, imaxinación, vontade de cambiar de verdade as cousas. xusto o que non pode ofrecer o pp de rajoy nin a europa de merkel nin o fmi de lagarde. fai falla facer cambios sen complexos atávicos, sen medo a contradicir o pensamento único que o poder impón.

publicado en actualidade