el a\u00ednda era novo \/ e ela xa regresara \/ unha vez da morte
\nela constru\u00eda preguntas \/ e el po\u00f1\u00edase triste \/ cando unha palabra faltaba ao encontro
\nesa teima tan s\u00faa polas certezas<\/p>\n
ela navegaba \/ entre a serenidade do abismo \/ e a tensi\u00f3n do verso
\ne el ano\u00e1base ao mastro \/ para que non o arrastrasen as ondas<\/p>\n
era tempestade calma \/ e el teimaba en ancorar \/ nun seu pequeno silencio novo<\/p>\n
ela era pantera na espreita \/\/ e quer\u00eda velo todo<\/p>\n
s\u00e9ntese fr\u00e1xil quen \/ diante do mundo \/ s\u00f3 pode interrogarse
\npero ten o poder da d\u00fabida \/ a firmeza de non deixarse \/ aloumi\u00f1ar polo afago<\/p>\n
agora el vai m\u00e1is vello \/ m\u00e1is do que ela poder\u00e1 ser nunca
\nxa non procura respostas \/\/ aprendeu a catar \/ o recendo c\u00e1lido da incertidume
\nque a poes\u00eda \u00e9 disonante coas certezas
\n(d\u00edxoo el hai pouco \/ e decatouse m\u00e1is tarde \/ de que fora ela \/ quen o agasallara co sabor do vago \/ a beleza das perspectivas inesperadas)
\ne nas palabras paira \/ cos ollos dela \/ para sempre<\/p>\n