e volveu macarena como un camalote \/ tra\u00edda pola inundaci\u00f3n \/
\ncando o r\u00edo era mar\u00e9 opaca \/ e a esperanza non minguaba \/
\njuan poeta \/ s\u00f3 porque ti eras ti \/ e o mar tan triste
\ncando env\u00edas luz \/ mesmo a morte devolve \/ un viol\u00edn un paxaro un \/ verso \/\/\/<\/p>\n
a balea baixa \/ pola corrente do paran\u00e1 \/ e ao chegar ao mar marr\u00f3n \/ esp\u00e1llase en lianas e liques \/ cara a li\u00f1a crecha do horizonte \/\/<\/p>\n
e macarena \u00e9 tigre \/ extraviado no r\u00edo \/\/ pero percorre as r\u00faas \/ da cidade de silencios \/ coa calma de quen se sabe \/ collida da man morna das palabras \/\/<\/p>\n
igual estabas ti \/ aquela vez \u00fanica \/ que nos vimos \/\/\/
\no argazo do rostro ilumin\u00e1base \/ coa brasa do cigarro \/ na penumbra da r\u00faa fr\u00eda das tabernas \/\/<\/p>\n
e o porto non era o de tu\u00f1\u00f3n \/ sen\u00f3n un escenario \/ no que xa non resoan \/ os berros da carga \/ o renxer das gr\u00faas \/\/<\/p>\n
a seguinte foto \u00e9 nun bar \/\/
\nnas r\u00faas escuras \/ a luz que se espalla \/ pola cristaleira do bar \/ d\u00e1lle \u00e1 imaxe \/ un matiz irreal \/\/ como unha pel\u00edcula \/\/ unha esperanza<\/p>\n
cos teus ollos \/ dixeches unha frase de despedida \/ e a min despediuseme unha patria \/\/\/<\/p>\n
e ti fuches quedando \/ ancorado nalg\u00fan outro \/ porto de teu \/<\/p>\n
e na r\u00faa a\u00ednda o fume \/ dese\u00f1aba a silueta \/ da balea errante na que viaxas \/\/
\na que levaba no interior \/ como a xon\u00e1s \/ juan e os morti\u00f1os que arrastramos \/
\ncon cadans\u00faa maleta pecha \/ para resgardar a memoria \/ e os ollos<\/p>\n